Kyzyl-Beyit leży w rejonie Aksy, w obwodzie dżalalabadzkim. Z jednej strony nad wsią wznoszą się potężne góry, a z drugiej Naryn odcina ją od reszty okolicy. Ze światem łączą ją głównie promy i łodzie.
Wieś dobrze sobie radziła, gdy nie było jeszcze samochodów, a do transportu służyły przede wszystkim konie i osły. Jej losy się zmieniły, gdy coraz trudniej było dostać się na drugi brzeg Narynu. Z czasem mieszkańców ubywało, a wieś traciła na znaczeniu.
Płaskiego terenu jest niewiele, więc domy stoją na pagórkach. Mieszkańcy hodują kozy i krowy, a utrzymują się z produkcji mleka i masła. Kto szuka ciszy, znajdzie tu wytchnienie od miejskiego zgiełku, choć pobyt wiąże się z pewnymi niedogodnościami.
Wieś nadal nie ma dostępu do sieci elektrycznej. Energia słoneczna pozwala oświetlać domy, oglądać telewizję i ładować telefony komórkowe. Noc bez prądu może dziś wydawać się niewygodna. Można jednak odpocząć blisko przyrody, pod rozgwieżdżonym niebem i z dala od miejskiego hałasu.







