Ղրղզստանի բազմաթիվ գետերի ու առուների շարքում Նարին գետը կարևոր դեր ունի։ Այն ձգվում է 535 կմ, իսկ որոշ հատվածներում լայնությունը գերազանցում է 40 մետրը։ Գետը սկիզբ է առնում Փոքր Նարին և Մեծ Նարին գետերի միախառնումից։ Նարինն անցնում է մի քանի մարզերով, այդ թվում՝ Իսիկ-Կուլի, Նարինի և Ջալալ-Աբադի։ Նրա ափերին են գտնվում Նարին, Տաշ-Կումըր և Ուչկուրչակ նշանավոր քաղաքները։
Նարինը հիմնականում սնվում է սառցադաշտերից, իսկ ստորերկրյա ջրերի և անձրևների բաժինը փոքր է։ Գետի ջրամբարը կենսական նշանակություն ունի երկրի համար․ դրա ջրերը լայնորեն օգտագործվում են գյուղատնտեսական հողերը ոռոգելու համար։ Տոկտոգուլի, Տաշ-Կումըրի, Կուրպսայի և մի շարք այլ ՀԷԿ-եր գետի էներգիայով էլեկտրաէներգիա են մատակարարում հանրապետության մեծ մասին։
Նարին գետը ոլորվում է բազմազան բնապատկերների միջով՝ անցնելով լեռներով, կիրճերով ու հովիտներով։ Գետի հունում կան սահանքներ և տեղ-տեղ ցրված խոշոր ժայռաբեկորներ, իսկ ափերի տեսքը հաճախ փոխվում է տեղանքի հետ։ Գետը գեղեցիկ է իր ամբողջ երկայնքով, սակայն առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի վերին հոսանքը։ Այստեղ 9000 հեկտար տարածքի վրա փռված է Նարինի արգելոցը։
Արգելոցն առանձնահատուկ բուսական ու կենդանական աշխարհ ունի։ Այն նաև գրավում է սահանքներով գետերում ռաֆթինգի սիրահարներին․ այստեղ այդ զբաղմունքի համար իդեալական վայրեր կան։ Նույնիսկ եթե էքստրեմալ սպորտ չեք սիրում, Ղրղզստան այցելելիս կարող եք տեսնել վեհաշուք Նարին գետը։ Այն ներշնչում է տեղի բանաստեղծներին և իր կենսատու ուժով պահպանում ու սնուցում շրջակա հողերը։







