قیزیلبِیت در ناحیهی آکسی از منطقهی جلالآباد روستایی با جغرافیای بیهمتاست. در یک سو کوههای هیبتانگیز آن را دربر گرفتهاند و در سوی دیگر رود نارین آن را از سرزمین اصلی جدا میکند. ارتباطهای اصلی با دنیای بیرون به کشتیهای مسافربر و قایقها وابسته است.
زمانی که خودرو وجود نداشت و اسب و الاغ وسیلهی اصلی رفتوآمد بودند، قیزیلبِیت روستایی پررونق بود، اما با سستشدن پیوند میان روستا و سرزمین اصلی، اقبالش دگرگون شد. کمکم جمعیتش کاهش یافت و اهمیتش کمرنگ شد.
بهدلیل کمبود زمین هموار، خانهها روی زمین تپهای نشستهاند. ساکنان بز و گاو نگه میدارند و شیر و کره تولید میکنند و معیشتشان از همین است. برای کسانی که آرامش میجویند، قیزیلبِیت گریزی از هیاهوی شهر عرضه میکند، هرچند با ناراحتیهایی همراه است.
اکنون روستا برق ندارد و برای روشنایی، تماشای تلویزیون و شارژ تلفن همراه به انرژی خورشیدی وابسته است. هرچند شبی بدون برق در جامعهی امروزی ممکن است ناراحتکننده به نظر برسد، فرصتی است تا سادگی طبیعت را زیر آسمان پرستاره، دور از هیاهوی شهر، در آغوش بگیرید.







