درهی تالاس به میراث تاریخی غنیاش شناخته میشود و محوطههای باستانشناختی باستانی با قدمت سدهی هفتم پیش از میلاد دارد. در میان آنها کولانکوروک بهعنوان یکی از اسرارآمیزترین و کهنترین شهرهای آسیای مرکزی برجسته است. بقایای این دژ که بر فلاتی باز در دامنهی رشتهی قرقیز آلاتوو جا گرفته، اهمیت تاریخی عظیمی دارند.
کولانکوروک که نخستین بار در تاریخنامهی چینی بانگو ثبت شد، گمان میرود شهردژ باستانی ژیژیچین بوده باشد و پادگانی نظامی برای هونها، قومی عشایری و باستانی ترک، به رهبری ژیژیشانیو. دژ عناصر معماری رومی بیهمتایی داشت که یادآور قلعه بود و تبادلهای فرهنگی جالبی را در منطقه نشان میداد.
با وجود سدههای تاریخ، برخی بخشهای دیوارهای دژ شکل اصلیشان را حفظ کردهاند، گواهی بر شیوههای ساخت استثنایی. دیوارها که از مخلوط ویژهی خاک رس ساخته شده بودند، با نقشهای ظریف فلس ماهی طراحی شده و با شالودهای محکم استحکام یافته بودند. شهر را خندقی خاکی به درازای 4 کیلومتر که از آب رودهای نزدیک پر میشد در بر گرفته بود و توان دفاعیاش را در برابر مهاجمان احتمالی افزایش میداد.
امروز سکونتگاه باستانی کولانکوروک حدود یک هکتار مساحت دارد و نگاهی به گذشتهی پرداستانش عرضه میکند. در میان ویرانههای دژ سنگی که با فناوری سنگکاری رومی ساخته شده، میتوان بقایای معماری و کندهکاریهای صخرهای آراسته با کتیبههای رونی باستانی را کشف کرد. کولانکوروک یادآور تأثرانگیز میراث تاریخی غنی منطقه و نبوغ پایدار ساکنان باستانیاش است.







