سفر چشمگیر رود چو را ببینید که از بههمرسیدن هماهنگ رودهای جونآریک و کوچکور در ناحیهی کوچکور از منطقهی نارین زاده میشود. این رود روایتی دلربا را باز میکند، از چشماندازهای متنوع میپیچد و مرزهای ملتها را شکل میدهد.
رود چو که نزدیک دریاچهی ایسیککول، در حوالی بالیکچی، جاری است، پیچی جالب میخورد. هرچند از لبههای دریاچه میگذرد، نه به آبش وارد میشود و نه آن را تخلیه میکند. چو سپس مسیری شمالغربی را آغاز میکند که زمانی از راه بستر کتمالدی (بوگان) با دریاچه پیوند داشت. با این حال ساخت مخزن اورتوتوکوی این مسیر را تغییر داد و اطمینان یافت که آب رود هنگام سیل دیگر به دریاچه نمیرسد.
رود چو که از تنگهی هیبتانگیز بوم بیرون میآید، وارد درهی پهناور چوی میشود، گسترهی هموار و مسطحی که هم پایتخت قرقیزستان، بیشکک، و هم شهر قزاقی شو را در آغوش دارد. آبهای حیاتی رود از راه شبکهای از کانالها، از جمله کانال بزرگ چوی، مهار میشود که خاک سیاه حاصلخیز درهی چوی را سیراب میکنند و کشاورزی را در هر دو قلمرو قرقیزی و قزاقی پشتیبانی میکنند.
رود چو هنگام گذر از درهی چوی مرز طبیعی میان قرقیزستان و قزاقستان میشود و بیش از صد کیلومتر این پیوندگاه را نشان میدهد. سرانجام آغوش قرقیزستان را ترک میکند و به قزاقستان جاری میشود. مانند بسیاری از رودهای دیگر که در شمال قرقیزستان سرچشمه میگیرند، رود چو سرانجام در استپ ناپدید میشود و سفرش را در شورهزارهای پهناور فرورفتگی آشچیکول به پایان میبرد. در سالهای پرباران آبش حتی ممکن است به دریاچهی نمک بدون خروجی، آکژایکین، برسد و پیوندی گذرا میان رود و بیابان عرضه کند.
داستان رود چو را بکاوید، جایی که آبها مرزها را تعریف میکنند و زندگی میپرورند و روایتی میسازند که ملتها و چشماندازها را در سمفونی روان به هم میپیوندد.







